NZB 9 June 2024

Meerdere dagen in enen blog wegens te druk en te veel omhanden en vooral te veel te zien.

Zaterdag een rustdag ingelast in Kasane. Familie Moerbeke gaan gamedriven, familie Tielrode te voet de stad verkent, allé stad is een groot woord, eigenlijk één straat. Weeral te veel Afrikaanse art gekocht en in de namiddag nog eens opnieuw gedaan met Emma.  Afpingelen als zot en nog te veel betalen, maar goed, dit is mijn bijdrage aan ontwikkelingssamenwerking. Hier gaat het rechtstreeks naar wie het nodig heeft denk ik dan en blijft er geen 90% aan de poten van al die ngo’s bij ons hangen. Ik voel me weer een held.

‘s Avonds nog eens lekker gaan dineren aan de Chobe River met live Afrikaanse animatie. Het mag gezegd, onze lodge hier was van niveau, vooral de keuken.

Ze legden zelfs aan Emma uit dat zij champignons mushrooms noemen en geen champions. Gelukkig kon ik me de verdere avond distantiëren van mijn dochter.

Zondagmorgen eerst onzen Hilux nog tjokvol getankt en dan naar de supermarkt om de komende drie dagen te kunnen overbruggen, want geen van beiden is voorhanden dan.

Om 08u00 aangezet aan Sedudu Gate en het Chobe NP in.  Vanaf nu is het enkel nog 4x4, overwegend door mul zand. Na goed een uur en een hele reeks beesten was ze daar dan, een leeuwin met twee welpen, voor onze wagen. Grandioos. Nog geen kwartier later gebeurt dan wat je niemand toewenst, behalve den deze dan. Mijn rechtervelg vanachter volledig naar de kloten gereden, band leeg. Te snel bergop in een combinatie van mul zand en rotsen en tegen zo een kei gesmeten.  Balen. Maar nu komt het; dit gebeurt op een plaats met op 200 meter voor je vijf leeuwen. Da wil je dus ni meemaken hé mannnen. Gelukkig veranderde onze braaimeester op dat moment in een koelbloedige Red Bull Formula 1 badenwisselaar. Simon, en ik als secondant, wisselen het wiel, terwijl de dames de leeuwen moeten observeren en rugdekking moeten geven. Emma staart continu in de ogen van die beesten, die van ons staart met zonnebrilleke naar de zon. Tja, jullie weten het ondertussen al. De Simon klaart de klus in geen tijd. Ik heb het niet dikwijls, omzeggens nooit, maar deze keer heb ik respect voor een medemens.

Onderweg naar Thobolo Bush Campsite belanden we pas echt in een zandbak. Plezant? Jazeker, maar zwaar werk,en toch vooral de stress om vast komen te zitten. Onderweg zelfs een lokale gamedriver met een hoopje toeristen gezien die zich hopeloos had ingegraven in het zand.

Gelukkig maakt de locatie van de campsite, een volledig open kamp, alles goed.Kuddes olifanten en buffels die ook door je kamp lopen; je blijft rustig in je tentje liggen, nou ja, rustig!
Wat me jammer genoeg altijd zal bijblijven is de onwaarschijnlijk walgelijke amoniakgeur van de schijt van die slurfwezens. Mensen, een gasmasker zou geen overbodige luxe zijn. 

Maandagmorgen na een heerlijk ontbijt in de lodge zetten we aan richting Moremi.Het is een te lange rit op een zeer zwaar parcours, eigenlijk continu door mul zand. Afzien om ‘s avonds afgepeigerd aan te komen in de Okavangodelta. Geen douche, geen elektriciteit en alle beesten die je dan niet in je nabijheid wil zo goed als naast je. Terug naar de very basics dus maar wel nog een geweldige braai gedaan.

Dinsdag de twee opnieuw gaan gamedriven, wij naar het dorpje Khwai gereden. Wij veel beesten gezien, de twee niks.  Het dorp, een verzameling van wat hutten en een aantal barretjes, voelt echt Afrika. Ik bestel me een biertje aan zulk een barretje en sla een babbel met de leuke barmeid. Hier valt het me nogmaals op dat vooral onder de jonge mannen hier in Afrika te veel alcohol wordt gedronken. Ze lopen er dikwijls wat tipsy bij met wat bier in hun handen, vanaf ‘s morgensvroeg. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze al van één fles tureluren zijn, want als ze merken hoe snel ik “a large beer” achterover kap bombarderen ze me meteen tot stamhoofd. Ik heb geweigerd en gezegd dat ik al een job heb in mijn thuisland. 

Daarna schooltje in Khwai bezocht. Doen we meestal op locatie want geeft je een goed beeld hoe de wereld er in elkaar zit. Wel, hier heb ik veel waardering voor de initiatieven om les te geven aan de kleinsten en de ouderen, zonder steun van de overheid, enkel wat kleine bedrijven en toeristen zorgen voor werkingsmiddelen.

In de vooravond met een mokoro de Okavango delta op. Zalig rustig, zen bijna, langs een hippo en een krokodil in een uitgeholde niet al te stabiele boomstam uit polyester. Je snijdt zo een 15 centimeter boven het water door de begroeiing van de delta. Minder zen wordt het wanneer je plots voor een kudde olifanten staat die zich komen laven, jij in die wankele worst, zij 20 meter voor je. Het zijn toch verdomd grote beesten dan.Nadien nog lekker gedineerd aan ons tent en kampvuur: minestrone bliksoep, aangebrande Basseveldse gröstl zonder eieren maar met worstjes uit blik en een niet te versmaden hot & spicy corned beef. Gelukkig was er ook bier.

Na de pannekoeken van de Simon ter ere van de feestdag van de Pannekoek vandaag 19 juni, starten we na opruim en afwas van Khwai naar Maun. Wat we dachten even een makkelijk ritje te zijn viel effe tegen. In Botswana zijn geen deftige wegen, weerom 130 km in een zandbak afgelegd, puur Afrika onderweg, waarvan de laatste 20 zowaar toch asfalt. Eerst in Maun gaan lunchen.  Een waanzinnig leuk en zeer goed restoke gevonden, Marc’s Eatery, echte een aanrader. Nu in Discovery B&B, heel leuke kamer die rondavel (geen tent dus vandaag), met geweldige buitendouche. Weer zalig fris nu.  Ik kan er weer even tegen.