NZB 3 June 2024

Amai gasten, nu pas weer aan het bloggen wegens gewoonweg geen tijd en ook wel steendood. Vannamiddag aangekomen in Manutoni, Etosha, en meteen het wild gespot waar we al even naar op zoek waren. Giraffen, olifanten, wildebeesten, zebra’s, springbokken, …. Den tamme leeuw laat natuurlijk zijne kop niet zien, nog niet want da komt wel, en als ik hem tegenkom hoop ik dat hij net van tafel komt. 

Maar even terug op dat steendood; je moet hier dus echt wel serieuze afstanden afleggen, grotendeels op gravel of zelfs los zand. Ondertussen genieten van de prachtige landschappen, wild spotten en je aandacht op de baan houden. Dat laatste niet zozeer om te vermijden om wat locals of wild van de baan te maaien maar vooral om te anticiperen op die fucking “pannen” in de baan, want als je die te snel neemt wordt je in de lucht gekatapulteerd dat het niet schoon is. Eén keer kon ik nog net een frontale crash vermijden met vlucht 508 van KLM richting Kaapstad, om maar een idee te geven hoe hoog ik zat.  Dit is dus niet zomaar een reis, dit is redelijk wat avontuur met zo een 4x4. Zalig.

Spitzkoppe maar vooral Twijfelfonteyn vond ik qua landschap indrukwekkend, ook omwille van de allercharmantste Himba-dames. Volledig, maar werkelijk helemaal volgeklad met de plaatselijke aardkleuren, inclusief hun blote borsten, waar er buiten verwachting een aantal zeer aantrekkelijke exemplaren bleken bij te zitten. Die van ons natuurlijk direct een gezicht tot op de grond omdat ik iets te veel interesse had voor de Himba cultuur. Toont ne mens al eens medeleven voor andere culturen, is ‘t weer ni goe. Heb gezegd dat ze haar ook moet laten volkladden met de Tielroodse klei, kan ze meteen een aantal lichamelijke correcties laten boetseren.

Morgen naar Rundu, onze laatste stop voor we de Caprivi strip richting Okavango, Zimbabwe en Botswana uitgaan.